ฉันเลี้ยงแมวในบ้านถึง 4 ตัว คือ ตัวเมีย 2 ตัว ตัวผู้ 2 ตัว ซึ่งตัวผู้ทำหมันแล้ว แต่ตัวเมีย ได้แค่ฉีดยาคุมให้พวกมัน 3 เดือน ต่อ 1 ครั้ง ที่ฉันไม่พามันไปทำหมันอาจเป็นเพราะ ราคาผ่ารังไข่ออก มันไม่ถูกเลย ซึ่งนั้นก็คือต้นเหตุของความผิดพลาดครั้งที่เลวร้ายที่สุดของฉันเช่นกัน

 

                เมื่อครบ 3 เดือน กว่าๆ ฉันพาแมวของฉันทั้ง 2 ตัวไปฉีดยาคุม โดยสิ่งที่ฉันลืมและสำคัญที่สุดคือการบอกกับคุณหมอว่าให้ตรวจดูก่อนว่ามันมีลูกติดรึเปล่า

 

               เวลาผ่านไป ประมาณ 2 เดือน ฉันเริ่มรู้สึกว่าแมวของฉันตัวหนึ่งมันตัวใหญ่ขึ้น แถมท้องก็โตขึ้นมากเรื่อยๆ ฉันพามันไปให้คุณหมอตรวจปรากฎว่ามันตั้งท้องซึ่งอีกประมาณเดือนกว่ามันก็คลอดแล้ว

 

             1 เดือนต่อมา ฉันส่งมันไปให้กับคุณหมอทำคลอด ซึ่งฉันก็อยู่ช่วยคุณหมอด้วย ตัวแรกคุณหมอดึงหางลูกแมว ออกมา(นั้นเป็นเพราะแมวของฉันไม่มีแรงพอที่จะคลอดมันออกมาเองได้) ตัวแรก ฉันเห็นลูกแมว ตัวเขียวและเหมือนกับไม่หายใจ คุณหมอรีบใช้นิ้วชี้กดตรงบริเวณหน้าอกของลูกแมวย้ำๆ ประมาณ3-4 ครั้ง พร้อมกับใช้ลมเบ่าใส่ปากของลูกแมว ได้ผล!!! ลูกแมวหายใจเร็วขึ้น และเริ่มหายใจเองได้ หลังจากนั้น คุณหมอบอกฉันว่าลูกแมวตัวที่เหลือเขาจะใช้ผ่าออกเพราะแมวของฉันไม่สามารถเบ่งมันออกมาได้เองให้ฉันมารับมันและลูกๆของมันในวันรุ่งขึ้น

           

            วันรุ่งขึ้นฉันรีบขี่รถออกไปร้านคุณหมอตั้งแต่เช้าด้วยอารมที่ตื่นเต้นสุดขีด ฉันรีบตรงไปที่กรงพร้อมกับถามคุณหมอว่าพวกมันปลอดภัยหรือเปล่า .....  ฉันเห็นแมวของฉันนอนหลับเพราะฤทธิ์ยาสลบ และ ลูกมีแมวสีส้มทั้ง 3 ตัว กำลังดูดนมแม่ของมันอยู่ คุณหมอบอกฉันว่า แม่แมวไม่มีนมให้ลูกแมวกินเป็นเพราะเราไปฉีดยาคุมให้มันตอนที่มันตั้งท้อง  ฉันจึงต้องซื้อนม และขวดนมสำหรับลูกแมวทั้ง 3 ตัว

 

            ฉันจำลูกแมวทั้ง 3 ตัวได้ดี ถึงแม้พวกมันจะสีเหมือนกันทั้งหมด โดยลูกแมวตัวพี่จะมีรอยชำที่หายเนื่องจากโดนคุณหมอดึงหางตอนมันออกมา ลูกแมวตัวกลางจะไม่มีรอยตำหนิที่ไหนเลย ส่วนลูกแมวตัวน้องหางของมันจะงอเล็กน้อย 

 

             ฉันจำเป็นต้องเลี้ยงดูพวกมัน 3 ตัวด้วยความจำเป็น ชงนมใส่ขวด และให้พวกมันดูด 3 ชั่วโมง ต่อ ครั้ง ตอนกลางคืนฉันต้องตื่นขึ้นกลางดึกเพื่อให้นมพวกมัน 2-3 วันแรกฉันก็รู้สึกเหนื่อยที่จะต้องเป็นแม่แมวจำเป็น แต่พอวันเวลาผ่านไป ...... ฉันกลับเริ่มรู้สึกรัก และ อยากดูแลพวกมันตลอดไป.....

.......................................มีคนมักบอกกับเราไว้ว่า ความสุขไม่ได้อยู่กับเราตลอดไป.....................................

 

            ผ่านไป........จนถึงวันที่ 5... ฉันตื่นขึ้นมารีบวิ่งลงไปชงนมเพื่อให้ลูกแมวทั้ง 3 ตัว ของฉันกินเหมือนกับทุกวัน ฉันหยิบลูกแมวตัวน้องขึ้นมาให้นมมันเป็นตัวแรก....ผ่านไป..... หยิบตัวกลางมาให้นมเช่นเดียวกับตัวแรก

ฉันเริ่มสงสัยว่าทำไม...ลูกแมวตัวพี่ถึงไม่ขยับเขยื่อนเลยสักนิด (เพราะปกติพวกมันต้องร้องประสานเสียงกันเพราะหิวนม)  ฉันเริ่มหยิบตัวมันขึ้นมา เอาหูแนบตรงอกของมัน......ทำไม...? ฉันไม่รู้สึกถึงลมหายใจ........ทำไม........?..... ฉันไม่รู้สึกถึงเสียงหัวใจ.........  มันตายแล้ว....... ฉันนั่งอยู่นิ่ง.พักหนึ่ง....จนกระทั้งพี่ของฉันเข้ามาและบอกฉันว่า เราเอามันไปฝังเถอะ.....  พี่ฉันหยิบเสียม ขุดดินลึกพอสมควร ฝังมันลงไป ฉันไม่ลืมที่จะนำหินก้อนใหญ่ทับบนหลุมเพื่อกันไม่ให้หมาตัวไหนขุดร่างของมันไป.....

           ฝัง... ลูกแมวตัวพี่ เวลาประมาณ 6.30 น. ของวันที่ 5...

 

          ฉันกลัวที่จะเสียพวกมันไปอีก เพราะฉะนั้นฉันจึงใช้เวลาอยู่กับพวกมันทั้งวัน.....คืนนั้นฉันนอนหลับสนิทเพราะเหนื่อยจากการวิ่งขึ้นวิ่งลงชงนม และ เข็ดตัวพวกมัน......

 

          วันที่ .....6.... ฉันตื่นขึ้นในตอนเช้าเพราะเสียงร้องของลูกแมวทั้ง 2 ตัวของฉัน ฉันเดินออกจากห้องไปหาพวกมันก่อนเป็นอย่างแรก ลูกแมวตัวน้องปกติดี แต่..... ลูกแมวตัวกลาง เหมือนจะหายใจไม่ค่อยสะดวก ฉันรีบหยิบมันขึ้นมา วางไว้บนมือ มันร้องและหายใจช้าลง ฉันรู้สึกได้ดีถึงความกลัว ที่เข้ามาในใจของฉัน ....... ทั้นทีที่ฉันไม่รู้จะทำอะไรต่อไป........มันหยุดหายใจซ่ะแล้ว..ฉันรีบใช้นิวกดที่อกของมันเบาๆ 3-4 ครั้ง พร้อมกับอ้าปากมันและเป่าลมเขาไปในปากของมัน..... สำเร็จ!!!!!!..... มันหายใจได้อีกครั้ง........... มันร้องให้ฉันพร้อมกับลืมตาเป็นครั้งแรก ฉันเห็นดวงตาของมันมองมาที่ฉัน ............ แต่แล้ว มันก็ค่อยๆหลับตาและ นอนลงอีกครั้งหนึ่ง ............. อีกแล้วใช่ไหม...........?   มันไม่ขยับตัวและหายใจอีกแล้ว ถึงแม้ว่าฉันจะพยายามทำอย่างเดิมซ้ำๆเพื่อให้มันลืมตาขึ้น ................

          ฝัง..... ลูกแมวตัวกลาง เวลาประมาณ 7.50 น. ของวันที่ 6....

 

         ฉันเหลือลูกแมวตัวสุดท้ายและคิดว่าจะต้องเลี้ยงมันให้รอดให้ได้.....เพราะมันคือความหวังครั้งสุดท้ายของฉัน....ซึ่งแม่ฉันก็บอกไว้เสมอว่าไม่ควรจะคาดหวังอะไรมากเกินไปเพราะจะทำให้เราเสียใจมากเท่านั้น......

 

         วันที่.......7....... ในคืนนั้นฉันนอนกับลูกแมวตัวสุดท้ายที่เหลืออยู่ของฉัน ฉันกลัว....กลัวจริงๆ .......

ฉันตื่นเช้ากว่าปกติ และให้นมกับลูกแมวตัวสุดท้ายซึ่งมันก็กินเก่งเหมือนเดิม ฉันนอนอยู่กับมัน เล่นอยู่กับมัน ทั้งวันแต่ดูเหมือนว่ามันจะซึมกว่าปกติ.......มันลืมตาขึ้นเป็นครั้งแรก ซึ่งฉันดีใจมาก แต่ดูเหมือนว่า ตาของมันดูเศร้ายังไงบอกไม่ถูก......

เย็นวันนั้น.....อาการของมันเริ่มไม่ดี หายใจติดขัดเหมือนกับพี่ๆของมัน ฉันรีบกดเบอร์โทรศัพท์หาคุณหมอและพามันไปที่คลีนิค  คุณหมอบอกว่ามันไม่สบาย และฉีดยาให้กับมัน  อาการมันเริ่มดีขึ้น ......ฉันพามันกลับบ้านและนั้งดูแลมันไปพร้อมกับอ่านหนังสือ........แต่แล้ว...มันนอนนิ่งจนฉันรู้สึกใจไม่ดี ฉันจึงหยิบมันขึ้นมาวางไว้บนมือ .... มันลืมตามองฉัน พร้อมกับลมหายใจที่ช้าลงทุกที.......................ฉันเอามันวางลงที่ตัก ซึ่งตัวฉันก็รับรู้ได้ว่า ฉันคงช่วยมันไม่ได้อีกแล้ว..... มันคงอยากไปอยู่กับพี่ๆของมันสิน่ะ.. ......? อ่า..........จบแล้ว.....มันจบแล้ว.........ฉันไม่รู้ว่านั่งอยู่กับร่างไร้วิญญาณของมันนานเท่าไหร่ มารู้สึกตัวอีกทีเมื่อพ่อแม่ของฉันกลับเข้ามาในบ้าน......ฉันไม่ลืมที่จะรีบเข็ดน้ำที่ไหลออกมาจากตาของฉัน พร้อมกับเดินไปหยิบเสียมขุดดินเป็นครั้งสุดท้าย.........

         ฝัง.......ลูกแมวตัวสุดท้องเวลาประมาณ 17.30 น. ของวันที่ 7.......

/ฉันแหงนหน้ามองดูท้องฟ้า.......แต่มันก็ยังคงเป็นสีฟ้าอยู่.......ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง............

 ประสบการณ์ครั้งนี้สอนให้ฉันรู้ว่า..............................................................

..............จะมีมนุษย์สักกี่คนที่จะสามารถดูแลและให้ความอบอุ่นกับสัตว์ได้ดีเท่ากับแม่ของมัน..........................

 

 

ฉันหยิบเอาประสบการณ์ของฉันมาเล่าให้กับทุกคนได้อ่านกันและหวังว่า คนที่รักสัตว์ทุกคนคงจะไม่ลืมอย่างฉัน.

 

ถึงจะผ่านไปเกือบปีแต่ยังไง....ฉันก็ยังลืมพวกมันไม่ได้

 

                                                                            โดย..........แอปเปิลตั้งเวลา

 

 

 

 

 

      

Comment

Comment:

Tweet

พี่บ้าถึงขนาดจะติดต่อร่างทรงเพื่อต่อกับแมว ตอนนี้พี่ยังมีความคิดนี้นะค่ะ ใครจะว่ายังไงก้อแล้วแต่ มีนคือชีวิตทั้งชีวิต เหมือนใจชีวิตหลุดลอยไปหมดแล้ว ใจร้าวรานเจ็บปวดทุกนาทีวินาที จะเป็นบ้าแล้วค่ะ ปลงไม่ได้ เนี่ยนำตายังไหลอยู่เลยมองไม่เห็นแป้มพิมพ์แล้วค่ะ

#27 By (61.90.235.96) on 2010-02-03 16:07

พั้rพี่ก่อเศร้านะค่ะ ใจจะขาดอยู่แล้ว เพิ่งตาย โดนรถชนตาย พี่ว็อคมาก ผ่านไผ4 วันรยังร้องไห้อยู่ยค่ะทำใจไม่ได้yuj

#26 By (61.90.235.96) on 2010-02-03 16:04

เศร้าจังเลยค่ะ เลี้ยงแมวที่บ้านเหมือนกัน นึกถึงแมวไทยวิเชียรมาศที่เคยเลี้ยง ตอนมันแก่ตายไม่ได้อยู่กับมัน แต่ก็รู้ว่าเราคงไม่มีทางยื้อมันไว้ได้แล้ว
ตอนนี้เจ้าตัวผู้ที่เป็นแมวลายสีส้มมันออกจากบ้านไปหลายอาทิตย์แล้ว ไม่รู้ว่ายังอยู่รึเปล่า
เลี้ยงแมวไว้เหมือนกันครับ แล้วก็พาคุณหล่อนไปทำหมันเรียบร้อยแล้ว... ตอนนี้อย่างซนsurprised smile

#24 By palermos on 2008-08-22 10:22

ตอนนี้ผมก็เริ่มชอบแมวเข้าแล้ว แต่ก่อนไม่ชอบเลย มีแมวตัวนึงถูกแม่ทิ้ง หลงทางมาอยู่ที่บ้านผม เมื่อประมาณหลายเดือนแล้วละ มันก็ไม่ยอมไปไหน เห็นตั้งแต่ตัวเล็กๆ เวลาผมจะออกไปข้างนอกทีไร มันก็จะมาวิ่งเล่นพันแข้งพันขาตลอด

ตอนแรกมันผอมโซ น่าสงสารมาก แล้วที่บ้านก็ให้อาหารมันอยุ่เรื่อย จนเหมือนตั้งใจเลี้ยงมันไปแล้ว จากที่มันหลง ตอนนี้มันคงรุ้สึกว่าที่นี่แหละบ้านมัน

ผมตั้งชื่อให้มันว่า "ไอ้บุญรอด" เพราะรอดมาได้ไงวะ เกือบตายไปแล้วเอ็ง

แล้วเจอกันใหม่ด้วยความห่วงใย..confused smile
นึกถึงอาเธอรืใน Code Geass รับ

แต่แมวววววว น่ารัก

#22 By Shuu Exteen on 2008-08-15 12:05

ปล. เฮดบลอคมีหน้าพี่เจิดด้วยอ่ะ open-mounthed smile

#21 By Yuri_Bridesmade on 2008-08-14 08:44

เศร้าจัง

เราก็รักแมวเหมือนกันค่ะ
เคยเลี้ยงลูกแมวแรกเกิดแล้วมันตายอ่ะ
จนวันนี้ก็ทำใจไม่ได้อ่ะ

#20 By Yuri_Bridesmade on 2008-08-14 08:43

angry smile อ่านแล้วเศร้าเหมือนกัน

#19 By sutthirak89 on 2008-08-09 08:22

ชอบรูปแมวกัดมือจัง
แงแงแงแงแงแงแงแง
เศร้าอะ นึกถึงเจ้าโซบะ ที่โดนรถชนตาย
วีรกรรมขย้ำตุ๊กแกของแก ฉันจะไม่ลืมเลย ฮือๆๆ

#17 By Jowkun on 2008-08-07 14:22

เป็นผมคงทำใจลำบากอย่างแน่นอนครับ

เพราะ เพียงแค่แมวตัวไหนของผมหายไปสักตัวผมก็เป็นห่วง
แล้วอะครับ

แล้วถ้ายิ่งจากไปแบบนี้ ผมคงไม่มีวันลืมพวกแมวเหล่านั้น
ได้อย่างแน่นอน

ถึงจะเข้าใจอยู่ว่า "เมื่อความตายเข้ามาถึง ต่อให้ยื้อไว้เพียงไรก็ไม่มีผล"

เสียใจด้วยนะครับ เกี่ยวกับเรื่องแบบนี้

เรื่องทำให้ผมได้นึกถึงเรื่องอะไรหลายอย่างมากมายเลยครับ

#16 By Mao on 2008-08-06 11:55

เรื่องแมวเศร้า ๆ ของผมก็มีนะคับ
คือมันจะออกลูกแต่ออกยากเลยไปผ่าที่คลินิก ตอนกลับบ้านมันโดดลงรถแล้วถูกรถบรรทุกเหยียบ ลูกมันไม่มีคนให้นมก็เลยตายหมดเลย

#15 By Frankie8 on 2008-08-04 19:49

เศร้าจังค่ะ

แต่เราก็ทำดีที่สุดแล้วนะคะ
ถึงแม้จะเศร้า แต่เราก็ต้องทำใจเนอะ

(เคยเสียลูกหมาไปเหมือนกัน ตอนนั้นร้องไห้แทบขาดใจเลยค่ะ)

มีพบ ก็ต้องมีพราก จากกัน เป็นธรรมดา...
เค้า อาจจะสามารถอยู่บนโลกได้แค่นั้นเอง...

ขอบคุณนะครับ ที่ให้กำลังใจ

#13 By Jack (125.26.188.199) on 2008-07-31 13:47

มันทำให้ผมนึกถึงหมาที่เลี้ยงไว้ตาย

มันเป็นลำไส้อักเสบ ผมช่วยมันไม่ได้

ผมอยู่กับมันทั้งวัน จนผมไปตลาดแป๊บเดียว

กลับมา มันก็ตายเสียแล้ว น้ำตาผมไหลเลย

#12 By อามะคุง on 2008-07-29 21:35

อ่านแล้วแทบร้องไห้เลยครับ

แต่เราพยายามแล้วครับ ผมคิดว่ามันคงดีใจที่มีคนทำเพื่อมันและ
มอบความรู้สึกดีๆให้มากมายขนาดนี้

#11 By 春雨 on 2008-07-29 16:17

ขอบคุณที่แวะไปเยี่ยมนะคะbig smile
น่าสงสารจัง แต่ถ้าได้พยายามสุดความสามารถแล้ว อะไรจะเกิดหลังจากนั้นก็ช่างมันเถอะนะ

#9 By Lonely season on 2008-07-28 11:53

คิดซะว่าเป็นเวรกรรมและกรรมเก่าของลูกแมวค่ะ ภาวนาให้มันไปเกิดใหม่เป็นสิ่งที่ดีๆ ผ่านไป 1 ปี แล้ว ป่านนี้ลูกแมวน้อยๆ นั่นอาจจะเกิดเป็นเด็กน้อยน่ารักที่ไหนสักแห่งก็ได้ค่ะ

คนส่วนมากไม่นิยมฉีดยาคุมแมวเพราะบอกว่า จะเป็นมะเร็งในอนาคต แต่แถวบ้านเบ๊ก็ไม่มีสัตวแพทย์ เบ๊เลยฉีดยาคุมให้แมวบ้านเบ๊ แต่ทุกวันนี้มันก็อยู่ดี อายุ 7 ขวบแล้ว แมวบ้านเบ๊ตัวหนึ่งก็เลี้ยงด้วยนมวัว(ทั้งที่คนอื่นบอกว่าไม่ดี ไม่ย่อย) ตอนนี้ก็อ้วนมั่กขั่ก หนักโคตรๆ

ปล.ลูกแมวเหล่านั้นต้องรับรู้ถึงความคิดถึงของ จขบ. แน่นอนค่ะ

#8 By General เบ๊ on 2008-07-28 11:12

เศร้าจังเลย

#7 By ไอ้แป้น : i-phan on 2008-07-26 18:53

สัตว์โลก .. ย่อมเป็นไปตามกรรมครับ

อาจมีวาสนากันเพียงแค่ให้ได้เกิดมาฟูมฟักกันไม่กี่วัน แล้วก็จากไป

ทำใจนะครับ ..

บางคน .. ไม่ใช่ลูกแมว แต่เป็นลูกเราเอง ..

อุมท้องเก้าเดีอน อยู่ได้ไม่กี่วันก็จากไป

ยิ่งหนักกว่านี้อีก

ชีวิต .. มีพบ .. ต้องมีพรากแน่นอน

ไม่มีวันที่จะอยู่ด้วยกันได้ตลอดไป

เพราะ .. ตลอดไป .. ไม่เคยมีอยู่จริงครับ

#6 By แรงใจไฟฝัน on 2008-07-23 11:57

อ่านแล้วเศร้า

ผมเองไม่ได้มีความทรงจำอะไรที่ดีกับแมวนัก เพราะที่บ้านไม่ได้เลี้ยงไว้ แต่ที่ไม่ได้เลี้ยงก็ดันมาป้วนเปี้ยนในบ้านเหลือเกิน แถมมาคลอดลูกทิ้งไว้อีก พอเห็นน่ารัก คิดว่าจะเลี้ยง สุดท้ายมันก็พากันหนีไปทั้งครอบครัว ก็อดเลี้ยงไป
แต่ถ้าเทียบกับน้องหมาที่เคยเลี้ยงมา...ก็มีเรื่องคล้ายๆ กันเยอะอยู่ครับ
เราทำดีที่สุดแล้วครับ แต่คงถึงคราวไปของเขาด้วยแหละครับ
ขอบคุณที่ add นะครับ จะพยายามหาเรื่องสนุกๆ มาอัพไม่ให้ผิดหวังครับ big smile
อ่านแล้วเศร้าจังเลย

ลูกแมวที่ไม่ได้กินนมน้ำเหลืองจากแม่ โอกาสรอดยากมากจริงๆ คุณทำดีที่สุดแล้วค่ะ อย่าคิดมากเลย เค้าไปสบายกันแล้ว

#4 By =Ak[i]Na= on 2008-07-21 13:36

อ่านแล้วก็เศร้าใจ
มันสุดความสามารถแล้วล่ะ
เราพยายามยื้อชีวิตจนถึงที่สุดแล้วนี่คะ
ชีวิตมันก็แบบนี้เอง...

#3 By eeddy(อี๊ด) on 2008-07-20 17:02

PinG~ เศร้าง่ะ น่าสงสารน้องแมว พี่ดูแลดีที่สุดแล้วครับ อย่าคิดมากนะ

#2 By Pl@y-M@Te on 2008-07-18 09:36

อุ๊ย..! กัดซะ ตก กะ ใจ เลย ดุจิง ขอจิ้มหน่อยก้อไม่ได้

ฝากทิ้งท้ายด้วยการบริหารนิ้วชี้ ให้เกิดประโยชน์

Thaibux เว็บ คลิ๊กของคนไทยครับ เปิดใหม่ มาร่วมเป็นต้นสายงานกันเถอะ
คลิ๊กทิ้งไว้ 20 วิ เอง ไหนๆก็เล่นเน็ต ไม่ต้องทุนไรเลย
จ่ายทันทีเมื่อคลิกได้ 100 บาท

สมัครสมาชิกฟรี
http://www.thaibux.com/register.php?r=silver

ไปดูหลักฐานการจ่ายจิงได้เลย
http://www.thaibux.com/images/payment_thaibux.JPG