ฮากาลาซ

เช้า วันอาทิตย์ ที่ผ่านมา ฉันถูกปลุกด้วยเสียงของเพื่อนข้างบ้าน "อ่า แมวของพี่น่ะตัวสีส้ม .....อยู่กลางถนนน่ะ" ในขณะที่พี่น้องของฉันทุกคนก็ตื่นขึ้นมาด้วยเสียงนี้ " เฮ้ เค้าบอกว่าไอ้ไลท์โดนรถชน"น้องชายของฉันพูดขึ้น "ตลกน่า" ฉันพูดตอบน้องชายของฉันซึ่งปกติเค้าก็เป็นคนขี้เล่นอยู่แล้ว(คำพูดของเขาเลยไม่น่าเชื่อถือ)" จริงน่ะลองลงไปดูสิ" ฉันรีบวิ่งลงไปดูทันที ....

ภาพที่ฉันเห็น

.

.

เลือด สีแดงฉาน อยู่เต็มกลางถนน..

.

.

.

"อย่าไปดูเลย....."แม่ฉันรีบตะโกนบอก เพราะภาพแมวที่ถูกรถชนที่หัวคงเป็นภาพที่ไม่ค่อยน่าดูสักเท่าไหร่

แต่ถึงยังไงฉันก็ยังอยากจะไปสัมผัสตัวมันครั้งสุดท้าย ....... ฉันพยายามเดินผ่านกองเลือดสีแดงฉาน และไม่คิดที่จะมองหน้าของมันตรงๆ 

"อ่า....ไลท์...ตัวแกยังอุ่นอยู่เลย  แต่แกก็ไม่มีวันที่จะเดินออกมาวิ่งเล่นอย่างนี้อีกแล้วล่ะ" ฉันนั่งนึกในใจขณะที่มือยังสัมผัสอยู่ที่ขนและตัวที่เต็มไปด้วยเลือดของมัน

 .

.

ฉันอุ้มมันเพื่อที่จะไปฝัง "นี้ ลูก เอาถุงไปใส่มือก่อนไหม" แม่ฉันบอก พร้อมหยิบถุงให้

แต่ สำหรับฉันน่ะ ไม่จำเป็นหลอก ฉันเคยสัมผัส แมวที่ตายมาหลายต่อหลายครั้งแล้ว จากความรู้สึกที่เคยกลัวมันไม่มีแล้วล่ะ

"รถคันเดิมอีกแล้วใช่ไหม"ฉันถามแม่ "อืม....จะมีคันไหนอีกล่ะที่ตอนเช้าๆ ขับเร็วอย่างนี้" แม่ฉันตอบด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูแล้วโมโหไม่น้อย

เฮ้อ....มันจะช่วยอะไรได้ล่ะ ถึงครอบครัวและแถวบ้านของฉันจะรู้อยู่เต็มอกว่าเป็นใคร มันก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลย เค้าขับชน แมวของฉันตายมา 2 ตัว และ หมาของข้างบ้านฉันอีก 1 ตัว  แถมถ้าเค้า จะมาเรียกร้องขอค่าเสียหายที่ทำรถเค้าเป็นรอย เราก็ต้องให้ไป เพราะ นี้ คือ กฎหมาย

มนุษย์ คือ สัตว์ที่มีจิตใจสูงส่ง ? สัตว์ที่รู้จักใช้เหตุผล ? 

มนุษย์...... มีสิทธิอะไรกำหนดความตายของสัตว์ได้ ?

ถึงอย่างไงก็ตาม ไลท์คุง นายยังโชคดีกว่า มี่จัง แมวน้อย 3 ตัวของฉัน ที่จากไป นายยัง ได้กินของอร่อย ทั้ง ไก่ทอด เนื้อย่าง เค้ก ไอศครีม ได้วิ่งเล่น ปีนต้นไม้ แถมยังได้ดูพระจันทร์ยิ้มอีก แต่มี่จัง แมวน้อย ที่น่าสงสาร ไม่มีโอกาสแม้แต่จะลืมตาดูหน้าแม่ของตัวเอง แม้แต่นมแม่ของตัวเองก็ยังไม่มีโอกาสได้กิน ได้กินก็แต่นมผงสำหรับแมวที่ฉันชงให้มันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ซึ่งตอนนี้ตัวฉันเองก็ไม่มีโอกาสที่จะได้เป็นคุณแม่จำเป็นอีกแล้ว..........

ลาก่อน.......................ไลท์คุง(ไอ้แมวอ้วน)